Zie hoe hij gaat. Hij onderbreekt de stad.
Waar het donker is, bestaat zij niet.
Zoals een barst door een kopje schiet,
donker door helder wit. Als op een blad
is nu op hem de weerglans van de dingen
geschilderd. Maar die neemt hij niet op.
Slechts zijn gevoel beweegt als vingen
Golfjes de wereld in een notendop:

Een stilte, hij voelt tegenstand-,
maar wacht en schijnt zijn keuze eerst te schuwen:
vol overgave heft hij dan de hand,
feestelijk haast; al was het om te huwen.

By: Rainer Maria Rilke, In: Colpaert (2007)